کشتی نجات

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 
safinehe-nejat
یکهزار و سیصد و سی و یک سال از میلاد با عظمت امام حسین(ع)، سیّدالشهدا می گذرد. امام و پیشوائی که لحظه لحظه زندگی او، رهبری، قیام، مبارزه با ستم و بیداد، فریاد آزادی و آزادگی، و شهادت او و یاران و فرزندانش، به دین و انسانیّت حیات دوباره بخشید. امّا هنوز آنچان که شایسته است، شناخته نشده، و بسیاری از فضائل و ارزشهای وجودی او یا به صورت آگاهانه و یا ناآگاهانه مغفول مانده است. همان گونه که در مورد پیشوایان و ائمه معصومین(ع) پیش آمده است. در این سخن کوتاه قصد اشاره به یک مشخّصه ممتازی است که پیامبر خدا در شأن و مقام و منزلت امام حسین(ع) فرموده اند، و آن تعبیر(سفینةَ النّجاة) است.


بسم الله الرحمن الرحیم
السلام علیکم یا سفینةَ النّجاة
"کشتی نجات"

 
ای کشتی نجات زمان، کشتی ام شکست
افتاده ام به ورطه گرداب خودپرست
در زیر تازیانه رگبار و صاعقه
پشتم خمید و رشته امید من گسست
دستم بگیر و ساحل امنی ببر مرا
میترسم از تلاطم این موجهای مست
در عرشه ی سفینه ات ای نوح کربلا
جائی برای آدم کشتی شکسته هست؟ (شعر وحید قاسمی)

یکهزار و سیصد و سی و یک سال از میلاد با عظمت امام حسین(ع)، سیّدالشهدا می گذرد. امام و پیشوائی که لحظه لحظه زندگی او، رهبری، قیام، مبارزه با ستم و بیداد، فریاد آزادی و آزادگی، و شهادت او و یاران و فرزندانش، به دین و انسانیّت حیات دوباره بخشید. امّا هنوز آنچان که شایسته است، شناخته نشده، و بسیاری از فضائل و ارزشهای وجودی او یا به صورت آگاهانه و یا ناآگاهانه مغفول مانده است. همان گونه که در مورد پیشوایان و ائمه معصومین(ع) پیش آمده است.

در این سخن کوتاه قصد اشاره به یک مشخّصه ممتازی است که پیامبر خدا در شأن و مقام و منزلت امام حسین(ع) فرموده اند، و آن تعبیر(سفینةَ النّجاة) است.

در زیارت اربعین امام حسین(ع) خطاب به حضرت می خوانیم:

 (السلام علیک یا سفینةَ النّجاة) (سلام بر تو ای کشتی نجات)

و یا از رسول خدا(ص) نقل شده که فرمودند:

(به خداوندی که مرا به حق به عنوان پیامبر مبعوث فرمود: امام حسین بن علی(ع) در آسمان با عظمت تر از زمین است، زیرا در جانب راست عرش الهی نوشته شده است(حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است.) (بحارالانوار 36/205)

تعبیر کشتی نجات از جانب پیامبر(ص) در مورد اهل بیت(ع) هم مطرح شده است و دلیل این تعبیر نکته ای است که از خود حضرت رسول(ص) در ضمن روایت مفصلی نقل شده است:

(بدانید که دنیا دریای عمیق و خطرناکی است که فراوان انسانها در آن غرق شده و میشوند. امّا کشتی نجات آنها آل محمد(ص) هستند: علی(ع) و دو فرزندش که آنها را به زودی خواهی دید و سایر امامان با فضیلت از اهل من، کسی که سوار این کشتی شد نجات یافت و آن کس که با آن مخالفت کند و سوار نشود غرق خواهد شد، (سپس پیامبر(ص) سخنانشان را ادامه دادند) همچنین است آتش و جهنّم آخرت که مانند دریا است، و این کشتی های امّت من از آن با دوستان و پیروانشان عبور خواهند کرد) (بحارالانوار 17/243)

و در روایت دیگری از همان حضرت آمده است که :

(کسی که دوست دارد سوار کشتی نجات شود و به دستگیره محکم چنگ بزند و به ریسمان محکم الهی پناه ببرد باید ولایت علی(ع) را پس از من بپذیرد و دشمنانش را دشمن بدارد و امامت و پیشوائی هدایت گران از فرزندان او را گردن نهد. زیرا آنها جانشینان و وصیّ من و حجّت های خداوند بر مخلوقات پس از من و بزرگان امّت من هستند....) (بحارالانوار 23/144)

و در زیارت امام زمان(عج) در روز جمعه میخوانیم:

(السلام علیک یا سفینةَ النّجاة)

و به خاطر اینکه حساسیّت و عظمت وجودی آنها برای مردم مشخّص تر و ملموس تر شود در سخنی ابوذر از حضرت نقل میکند که فرمود:

(همانا مَثَل اهل بیت من در این امّت مانند کشتی نوح در امواج خروشان دریا است کسی که سوار آن شود نجات می یابد و آن کس که روی برگرداند غرق خواهد شد) (بحارالانوار 22/408)

تشبیه اهل بیت پیامبر(ص) به کشتی نوح برای انسان هادرتاریخ پیام های عمیق دارد:

قرآن در سوره هود از آیات 40 تا 46 داستان طوفان زمان حضرت نوح(ع) و کشتی بزرگی که حضرت تحت فرمان خدا ساخت و غرق شدن مخالفان از جمله فرزند نوح را چنین بیان میکند:

(و آن کشتی آنها را از لابلای امواجی همچون کوه پیش میبرد -در این هنگام- نوح(ع)، فرزندش را که در گوشه ای قرار داشت صدا زد و -گفت:- ای پسرم -ایمان بیاور- با ما سوار شو و با کافران مباش. -پسر نوح-گفت: به زودی به کوهی پناه می برم تا مرا از آب حفظ کند -نوح- گفت: امروز جز برای کسانیکه مورد رحم قرار گرفته اند هیچ حافظ و پناهگاهی در مقابل قهر الهی نیست -در این هنگام- موجی میان آن دو جدائی انداخت و پسر نوح غرق گردید...) (آیات 42 و 43 سوره هود)

کشتی نجات اهل بیت(ع) قرنهاست، با سرعت و صلابت و قدرت از میان طوفانهای وحشتناک و مهلک دنیا می گذرد و طوفان زدگان را به سوار شدن و نجات دعوت می کند.

چنانکه صدّیقه کبری حضرت زهرا(س) در سخنانی در برابر زنان مدینه که به عیادتش آمده بودند فریاد برآورد:

(سوگند به خدا اگر مردانتان در خارج نشدن زمام امور از دستان علی(ع) پای می فشردند و تدبیر کار را آنچنان که پیامبر(ص) به او سپرده بود تحویل او میدادند علی(ع) آن را به سهولت راه می برد و این شتر را به سلامت به مقصد می رساند، آنگونه که حرکت این شتر رنج آور نمیشد، علی آنان را به آبشخوری صاف و مملو و وسیع راهبر می شد که آب از اطرافش سرریز می کرد و هرگز رنگ کدورت به خود نمی گرفت) (مسند فاطمه صفحه126)

و علی(ع) ضمن نامه ای به ابوبکر می فرماید:

(تلاطم های موجهای فتنه ها را با سکّان کشتی های نجات در هم بشکافید، و تاجهای اهل فخر و تکبّر را با جمع اهل حیله و مکر در هم بکوبید، و با روشنائی انوار الهی روشنی بجوئید) (بحارالانوار جلد29 ص140)

و امروز ندای ملکوتی امام زمان(عج) را خطاب به یکی از دلدادگانش با گوش جان بشنویم که:

(طلب معارف از غیر طریق ما اهل بیت(ع) شما را به انکار ما می کشاند)

اما داستان بشر، داستان فرزند نوح(ع) است و شاید بدتر از آن، در طول تاریخ عده ای از طوفان زدگان نه تنها به سوی کشتی نیامدند بلکه خواستند کشتی نجات را هم در هم بشکنند. سرتاسر تاریخ خلافت اسلامی، بعد از پیامبر(ص) حکایت از این عصبیّت جاهلی دارد.

عده ای از آنها نخواستند این ندای ملکوتی را (ای پسرم با ما سوار شو) بشنوند و در طوفانهای سهمگین قرون و اعصار غرق شدند.

گروهی هم صدا را شنیدند اما پاسخشان همان پاسخ فرزند نوح بود که: نیازی به کشتی تو نداریم به کوه پناه می بریم که حافظ ماست:

کوه قدرت و ستم استکباری، کوه ثروت و حکومت دیکتاتوری، کوه هوسها و لذّتجوئی ها، کوه فلسفه ها و عرفان ها و مکتب های بیگانه با عقلانیّت و دین اما مدّعی خردورزی، و کوه علم و تکنولوژی بیگانه با ارزشها، و این است حکایت غریب انسان ها ی طوفان زده قرون و اعصار!!!

و خدا نکند که به اهل بیت(ع) و امام زمان(عج) در این دنیای طوفانزده عصر غیبت ندا شود که این مدعیان تشیع از اهل تو نیستند؟!!