امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال


imam-reza


یکی از دغدغه های فکری و اعتقادی که با توجّه به شرایط سیاسی زندگی امام رضا برای جامعه ی شیعی بوجود آمده بود، توهّم این مسئله بود که با حضور امام رضا(ع) در مقام ولایتعهدی، قیام موعود نزدیک است و یا حتّی عدّه ای تصوّر می کردند که قائم موعود جهانی خود امام رضا(ع) است. به همین خاطر امام برای از بین بردن توهّمات این چنینی، تمام خصوصیات و ویژگی های منجی موعود را در مواضع مختلف بطور روشن بیان کردند

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
 
Haj
 

 

با همه عظمت حج و خانه خدا، آيا فقط توجّه به ظاهر مراسم حج، شرکت گسترده در اين کنگره عظيم الهی کافی است؟ کمال حج، تماميّت آن، و روح کعبه و حج چيست؟ اين سؤالی است که نوشته حاضر در پي يافتن پاسخ آن است. به اميد توفيق درک اين مسئله اساسی.

 

 
 
 

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

namaz2

اگر نماز استعداد و ظرفیّت این همه آثار معنوی را دارد، و انسان های مؤمن را به هویّت واقعی و حقیقی آنها باز می گرداند، چرا در جوامع اسلامی این مشکل بحران هویّت حتّی برای بعضی از نمازگزاران هنوز حل نشده است؟ ... پاسخ این است که نماز فقط یک شکل ظاهری ندارد و یک حرکت نمادین و یا اعمال و رفتار رسمی بی محتوا نیست. این زیباترین و والاترین فرمان الهی، دارای روحی عظیم و برتر به نام ولایت است که اگر نماز بدون روح ولایت باشد، هفتاد سال عبادت بی ارزش و بی ثمر خواهد بود.

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

ramezan


حضرت مجتبی علیه السلام از رسول خدا صلّی الله علیه و آله نقل می کند که فرمود: کسی که در ماه رمضان آمرزیده نشود، امیدی به آمرزش او تا سال بعد نیست. کدام یک از شما مطمئن است که ماه رمضان سال آینده را درک می کند؟



امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال


بسم الله الرحمن الرحیم

قرن ها است شيعه بر اساس باورهای قلبی و بر مبنای آموزه های عميق وحيانی منتظر دنيايی پر از نور و معطر از عطر جانفزای توحيد و عدالت و رحمت در سايه ولايت و امامتِ آخرين سلاله طيبه معصومين، امام حجة بن الحسن العسکری(ع) است.

شيعه تنها امتی است که پيشوای آينده جهان را به خوبی می شناسد، با او زندگی می کند و قرن هاست که برنامه و آرمان های جهانیِ حضرت را مي داند. و خود را برای ساختن جهانی بر اساس وعده الهی و اراده برحقِ او آماده مي کند. و ملتی که آينده دارد ملتی زنده، پويا، و با عزت است.

اين تفکر و انديشه شيعه فقط يک آرمان آسمانی و در فضای تخيلی نيست بلکه بر اساس پشتوانه، اراده و وعده حتمی الهی است که بر اساس واقعيت های زندگی انسان در طول قرون طراحی شده است.

مسلما اين جامعه انسانی الهی جهانی را جز امامت امام معصوم(ع) و ياران و کارگزاران پاکبازی که برای آن ذخيره شده اند و در طی قرون صيقل خورده اند، نخواهند ساخت.

در اين نوشته کوتاه برآنيم که بر اساس آموزه های کتاب و سنّت تصويری از ويژگی های ياران امام(ع) و حاکمان آينده جهان تحت رهبری آن امام همام را مطرح کنيم، شايد اين سير کوتاه ديد ما را نسبت به آينده جهان واقع بينانه تر و قابل دفاع تر کند.

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

بسم الله الرّحمن الرّحیم
«وَ بِذِکرِ مَولانا حُجَّةِ ابنِ الحَسَنِ العَسکَری»
 
تقدیم به پیشگاه آخرین ذخیره ی الهی
که خداوند به او و اجداد طاهرینش بر
فرشتگان مباهات می کند.
 

پیشگفتار:
در روایات متعددی از مباهات خداوند در برابر فرشتگان سخن به میان آمده است. مقصود چیست؟ و چرا؟
 مباهات و فخر به معنای بالیدن به مال و جاه و مقام است. انسان مباهی، یعنی کسی که به مقام، ثروت، اصل و نسب، قدرت، افتخار میکند[1].
و به تعبیر دیگر نازیدن و تفاخر کردن به چیزی، تفاخر و ناز و مدح و ستایش بی جا و خودبینی و نخوت، بزرگی و جلال و سرافرازی و سربلندی ورزیدن[2].
مباهات و فخر فروشی به این معنا و مفهوم از صفات رذیله ی انسان است. چنانکه از امام صادق (ع) نقل شده که فرمودند: «سه چیز عامل پشیمانی است: مباهات، فخر فروشی و عزّت طلبی بی جا»[3].
و در قرآن میخوانیم: «إنّ الله لا یُحِبُّ کُلَّ مُختالٍ فَخور: خداوند هیچ متکبّر فخرفروشی را دوست ندارد»[4].
دلیل برخورد این گونه ی قرآن و روایات با مباهات این است که برخاسته از تکبّر و نخوت و خودبینی است که از صفات رذیله و گناه کبیره است.
اما در موارد فراوانی، اشخاص، صفات، رفتارها، مکان ها و زمان هایی وجود دارند که خود عامل مباهات و افتخارند و شایسته است که انسان ها به آنها مباهات و افتخار کنند. زیرا مباهات به آنها از جنبه ی تکبّر و نخوت نیست، خود، عامل سربلندی و افتخارند و در وجود آنها قداست و پاکی و عزّت مطرح است.
روی همین اصل، در متون اسلامی و روایات اهل بیت(ع)، موارد فراوانی مطرح شده که خداوند به آنها مباهات می کند. مسلّماً مباهات و افتخار خداوند به آنها از جنبه ی کبریائیت و خود نمایی و سرافرازی مانند انسانها نیست، زیرا خداوند از این صفات منزّه است، غنی بالذّات است و نیازی به چنین افتخاراتی ندارد؛ بلکه مباهات خداوند به آن موارد، بیانگر قداست و فضیلت و عظمتی است که در آنها متجلّی است و خداوند ما را به آن توجّه میدهد.
و شاید آن هنگام که خداوند در مورد خلقت آدم (ع) به فرشتگان فرمود: «إنّی أعلَمُ ما لا تَعلَمونَ»[5]، عنایت به این ویژگی های خاص انسان داشته است که هر گاه آن صفات جلوه پیدا می کند، خداوند به آنها مباهات می کند.
در این مجموعه ی کوتاه سعی شده که این ارزش ها مورد دقت و تحقیق واقع شود تا بتوان از آنها درس های عمیق اخلاقی و ارزشی کسب کرد و زندگی انسان رنگ الهی به خود بگیرد و شاید توجه به این فضایل ما را به جامعه ی الهی مهدوی که آرمان های اصلی آن، ارزشهای الهی، عدالت و عبودیت حق است نزدیکتر سازد و پایه ریز جامعه ای باشیم که در آن، امام زمان (عج) به شیعیانش مباهات و افتخار کند و موجب زینت و افتخار آنها باشیم، نه عامل سرافکندگی آنها.[6] به امید آن روز.
 

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم



 22- أَلْقِيَا فِي جَهَنَّمَ كُلَّ كَفَّارٍ عَنِيدٍ
ق ﴿٢٤
بيفکنيد در دوزخ هر نا سپاس ستيزه جو را.


حاکم حسکاني در شواهد التنزيل بسند خود از ابو سعيد خدري نقل ميکند که رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود چون روز قيامت شود خداي تعالي بمن و علي ميفرمايد هر کس دشمن شما است او را در آتش بيفکنيد و هر که دوست شما است او را داخل بهشت گردانيد و اينست فرموده خداي تعالي القيا في جهنم کل کفار عنيد[1]

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم

 

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

 

 
15- وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّـهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا ۚ وَاذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّـهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ عَلَىٰ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا ۗ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّـهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
آل عمران ﴿١٠٣

و همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد، و پراكنده نشويد؛ و نعمت خدا را بر خود ياد كنيد: آنگاه كه دشمنان [يكديگر] بوديد، پس ميان دلهاى شما الفت انداخت، تا به لطف او برادران هم شديد؛ و بر كنار پرتگاه آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد. اين گونه، خداوند نشانه‌هاى خود را براى شما روشن مى‌كند، باشد كه شما راه يابيد.


صاحب کتاب مناقب الفاخرة از عبد الله بن عباس روايت کرده است که ما در خدمت رسول خدا صلي الله عليه و آله بوديم عربي آمد و عرض کرد يا رسول الله شنيدم که ميفرمودي اعتصموا بحبل الله حبل خدا کدام است که باو تمسک جوئيم؟ رسول خدا صلي الله عليه و آله دست خود را بر دست علي عليه السلام زد و فرمود باين شخص تمسک جوئيد که اين حبل المتين است [1]

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم

 

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

 

 
8- وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا ۚ قُلْ كَفَىٰ بِاللَّـهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِندَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ
رعد ﴿٤٣
و كسانى كه كافر شدند مى‌گويند: «تو فرستاده نيستى.» بگو: «كافى است خدا و آن كس كه نزد او علم كتاب است، ميان من و شما گواه باشد.»


ثعلبي در تفسير آيه مزبور مينويسد آنکه علم کتاب در نزد اوست علي بن ابيطالب است[1]
همچنين ابو سعيد خدري گويد از رسول خدا صلي الله عليه و آله پرسيدم آنکس که علم کتاب در نزد اوست کيست؟ فرمود آنکس برادرم علي بن ابيطالب است[2] 
شيخ سليمان بلخي از ابن عباس نقل ميکند که گفت آنکه علم کتاب در نزداوست علي عليه السلام است زيرا او بتفسير و تأويل و ناسخ و منسوخ آن عالم بود [3]
 

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

 

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَىٰ وَالْفُرْقَانِ ۚ

بقره ﴿١٨٥

 

ماه رمضان [همان ماه‌] است كه در آن، قرآن فرو فرستاده شده است، [كتابى] كه مردم را راهبر، و [متضمّن‌] دلايل آشكار هدايت، و [ميزان‌] تشخيص حق از باطل است.

با فرارسیدن ماه مبارک رمضان تجدید بیعت میکنیم با ائمه اطهار صلوات الله علیهم اجمعین  و عمل کردن به توصیه رسول خدا صلی الله علیه و آله که فرمودند:

 

إِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ‏ أَحَدُهُمَا أَكْبَرُ مِنَ الآخَرِ كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِي فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا فَإِنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ

بحار الأنوار (ط - بيروت) / ج‏37 / 137 / باب 52.

من در بين شما دو چيز گرانقدر را مي گذارم که تا وقتي به آن دو تمسک جوييد، بعد از من گمراه نمي شويد يکي از آن دو از ديگري بزرگتر است کتاب خدا که طناب کشيده شده از آسمان به زمين است و عترت من خاندان من و از يکديگر جدا نمي شوند تا در کنار حوض بر من وارد شوند. پس بنگريد که در نبود من  چگونه با آنان رفتار مي کنيد.

کتاب خدای متعال را ختم میکنیم و آنرا هدیه میکنیم به حضرت ولیعصر صلوات الله و سلامه علیه عترت رسول خدا  صلی الله علیه و آله وسلم تا بدینوسیله بقران تمسک و به عترت رسول خدا صلی الله علیه و اله توسل جسته باشیم.

بنا بنقل مفسرين و مورخين عامه و خاصه آيات زيادي (بيش از سيصد آيه) در باره ولايت علي عليه السلام و فضائل و مناقب آنحضرت در قرآن کريم آمده است که نقل همه آنها از عهده خارج است لذا در اينجا فقط بنقل سی مورد از کتب معتبره اهل سنت در سی روز ماه مبارک رمضان اشاره مينمایم  که جاي چون و چرا براي آنان باقي نماند. و بايد از آقايان (اهل سنت) پرسيد با وجود اينهمه آيات که دلالت بر ولايت و برتري علي عليه السلام دارد و خود شما در صورت مراجعه بکتب معتبره ـ تان صحت اين مطلب را خواهيد پذيرفت چگونه ابو بکر را بجاي علي عليه السلام خليفه ميدانيد؟

 

امید است در جهت پاسداری از حریم ولایت امیرالمؤمنین علی علیه السلام در حفظ این آیات همت بگماریم

 

التماس دعا