امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
safinehe-nejat
یکهزار و سیصد و سی و یک سال از میلاد با عظمت امام حسین(ع)، سیّدالشهدا می گذرد. امام و پیشوائی که لحظه لحظه زندگی او، رهبری، قیام، مبارزه با ستم و بیداد، فریاد آزادی و آزادگی، و شهادت او و یاران و فرزندانش، به دین و انسانیّت حیات دوباره بخشید. امّا هنوز آنچان که شایسته است، شناخته نشده، و بسیاری از فضائل و ارزشهای وجودی او یا به صورت آگاهانه و یا ناآگاهانه مغفول مانده است. همان گونه که در مورد پیشوایان و ائمه معصومین(ع) پیش آمده است. در این سخن کوتاه قصد اشاره به یک مشخّصه ممتازی است که پیامبر خدا در شأن و مقام و منزلت امام حسین(ع) فرموده اند، و آن تعبیر(سفینةَ النّجاة) است.
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال
laylah mabitشب اوّل ربیع الاوّل امسال ، یکهزار وچهارصد وچهلمین سالگرد (لَیلَةُ المَبیت) شب آغاز هجرت تاریخی پیامبراکرم (ص) ومسلمانان به یثرب (مدینه) و خوابیدن امام علیّ بن ابی طالب (ع) دربستر رسول خدا. وشب بزرگ ترین وزیبا ترین جلوه ی ایثار برای حفظ جان عزیزترین آفریده ی آفرید گار، برای پایه ریزی تمدّ نی براساس حیات طیّبه ی ابدی تا برپائی جامعه ی ایده آل مهد وی است. شب هجرت انسان از فرش تا عرش.
 

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال


imam-reza


یکی از دغدغه های فکری و اعتقادی که با توجّه به شرایط سیاسی زندگی امام رضا برای جامعه ی شیعی بوجود آمده بود، توهّم این مسئله بود که با حضور امام رضا(ع) در مقام ولایتعهدی، قیام موعود نزدیک است و یا حتّی عدّه ای تصوّر می کردند که قائم موعود جهانی خود امام رضا(ع) است. به همین خاطر امام برای از بین بردن توهّمات این چنینی، تمام خصوصیات و ویژگی های منجی موعود را در مواضع مختلف بطور روشن بیان کردند

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

بسم الله الرّحمن الرّحیم
«وَ بِذِکرِ مَولانا حُجَّةِ ابنِ الحَسَنِ العَسکَری»
 
تقدیم به پیشگاه آخرین ذخیره ی الهی
که خداوند به او و اجداد طاهرینش بر
فرشتگان مباهات می کند.
 

پیشگفتار:
در روایات متعددی از مباهات خداوند در برابر فرشتگان سخن به میان آمده است. مقصود چیست؟ و چرا؟
 مباهات و فخر به معنای بالیدن به مال و جاه و مقام است. انسان مباهی، یعنی کسی که به مقام، ثروت، اصل و نسب، قدرت، افتخار میکند[1].
و به تعبیر دیگر نازیدن و تفاخر کردن به چیزی، تفاخر و ناز و مدح و ستایش بی جا و خودبینی و نخوت، بزرگی و جلال و سرافرازی و سربلندی ورزیدن[2].
مباهات و فخر فروشی به این معنا و مفهوم از صفات رذیله ی انسان است. چنانکه از امام صادق (ع) نقل شده که فرمودند: «سه چیز عامل پشیمانی است: مباهات، فخر فروشی و عزّت طلبی بی جا»[3].
و در قرآن میخوانیم: «إنّ الله لا یُحِبُّ کُلَّ مُختالٍ فَخور: خداوند هیچ متکبّر فخرفروشی را دوست ندارد»[4].
دلیل برخورد این گونه ی قرآن و روایات با مباهات این است که برخاسته از تکبّر و نخوت و خودبینی است که از صفات رذیله و گناه کبیره است.
اما در موارد فراوانی، اشخاص، صفات، رفتارها، مکان ها و زمان هایی وجود دارند که خود عامل مباهات و افتخارند و شایسته است که انسان ها به آنها مباهات و افتخار کنند. زیرا مباهات به آنها از جنبه ی تکبّر و نخوت نیست، خود، عامل سربلندی و افتخارند و در وجود آنها قداست و پاکی و عزّت مطرح است.
روی همین اصل، در متون اسلامی و روایات اهل بیت(ع)، موارد فراوانی مطرح شده که خداوند به آنها مباهات می کند. مسلّماً مباهات و افتخار خداوند به آنها از جنبه ی کبریائیت و خود نمایی و سرافرازی مانند انسانها نیست، زیرا خداوند از این صفات منزّه است، غنی بالذّات است و نیازی به چنین افتخاراتی ندارد؛ بلکه مباهات خداوند به آن موارد، بیانگر قداست و فضیلت و عظمتی است که در آنها متجلّی است و خداوند ما را به آن توجّه میدهد.
و شاید آن هنگام که خداوند در مورد خلقت آدم (ع) به فرشتگان فرمود: «إنّی أعلَمُ ما لا تَعلَمونَ»[5]، عنایت به این ویژگی های خاص انسان داشته است که هر گاه آن صفات جلوه پیدا می کند، خداوند به آنها مباهات می کند.
در این مجموعه ی کوتاه سعی شده که این ارزش ها مورد دقت و تحقیق واقع شود تا بتوان از آنها درس های عمیق اخلاقی و ارزشی کسب کرد و زندگی انسان رنگ الهی به خود بگیرد و شاید توجه به این فضایل ما را به جامعه ی الهی مهدوی که آرمان های اصلی آن، ارزشهای الهی، عدالت و عبودیت حق است نزدیکتر سازد و پایه ریز جامعه ای باشیم که در آن، امام زمان (عج) به شیعیانش مباهات و افتخار کند و موجب زینت و افتخار آنها باشیم، نه عامل سرافکندگی آنها.[6] به امید آن روز.
 
ستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعالستاره غیر فعال

 imam reza mahdiیکی از دغدغه های فکری و اعتقادی که با توجّه به شرایط سیاسی زندگی امام رضا برای جامعه ی شیعی بوجود آمده بود (با توجّه به معارف به میراث مانده ی اهل بیت(ع) در مورد قیام امام مهدی(عج) و منجی موعود )، توهّم این مسئله بود که با حضور امام رضا(ع) در مقام ولایتعهدی، قیام موعود نزدیک است و یا حتّی عدّه ای تصوّر می کردند که قائم موعود جهانی خود امام رضا(ع) است. به همین خاطر امام برای از بین بردن توهّمات این چنینی، تمام خصوصیات و ویژگی های منجی موعود را در مواضع مختلف بطور روشن بیان کردند و حتی در بعضی از دعاها و مناجات ها از خداوند خواستند که او را از یاران و مدافعان حریم امام زمان(عج) قرار دهد.